«Βγαίνοντας από την ντουλάπα»: To coming out στην οικογένεια

Της Φωτεινής Νούλα, απόφοιτης Ψυχολογίας ΑΠΘ.

To coming out είναι ένας όρος που ακούγεται αρκετά το τελευταίο διάστημα και πλαισιώνει τα ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματα. Η ελληνική μετάφραση της λέξης είναι  «βγαίνω από τη ντουλάπα», με άλλα λόγια αποκαλύπτομαι. Ως ορισμός, το coming out παραπέμπει στη διαδικασία μέσω της οποίας λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, bisexual και τρανς άτομα δέχονται και υποστηρίζουν ανοιχτά τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου του. Έχει γίνει διαχωρισμός του coming out μεταξύ του coming out στον εαυτό και του coming out στους φίλους/ άλλους, το οποίο είναι εκούσια αποκάλυψη των συναισθημάτων τους στον περίγυρο.

Coming out στον εαυτό: Μέσα στην κοινωνία των έντονων στερεοτύπων κοινωνικού φύλου, το coming out στον εαυτό είναι μία δύσκολη διαδικασία, καθώς το άτομο πρέπει να αρνηθεί τη «φυσιολογικότητά» του ως ετεροφυλόφιλο ον και να αποδεχτεί μια ταυτότητα που έχει στιγματιστεί έντονα, εκείνη του ΛΟΑΤΚΙ ατόμου. Από την άρνηση και τη μη αποδοχή της νέας ανακάλυψης για τον εαυτό του, πρέπει να προχωρήσει στην αποδοχή του εαυτού και της σεξουαλικής ταυτότητας.  Το coming out στον εαυτό έχει ως επόμενο να επηρεάζει την ψυχο-κοινωνική και σεξουαλική λειτουργικότητα των ατόμων θετικά, διότι το άτομο μπορεί να ανοίξει νέο δρόμο στην ανάπτυξη του εαυτού, αποδεχόμενο όλων των πτυχών του και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.  Κάποιοι θεωρητικοί αντιμετωπίζουν το coming out ως ένα απλό γεγονός, ενώ άλλοι θεωρούν ότι συνοδεύεται από ανακατασκευή αντιλήψεων και αξιολογήσεων (Dans,1992)

Coming out στον περίγυρο: Η αποκάλυψη του εαυτού σε άλλους, το να βγαίνεις από την ντουλάπα με μια διαφορετική ταυτότητα φύλου ή σεξουαλικό προσανατολισμό, μπορεί να φέρει ρήγμα στις σχέσεις με τους άλλους. To coming out σε άλλα άτομα επέρχεται κυρίως με την άμεση επικοινωνία με αυτά και είναι ιδιαίτερα σημαντικό εργαλείο τόσο στις αλληλεπιδράσεις όσο και στη δημιουργία και διατήρηση των σχέσεων. Σύμφωνα με τους Garnets και Kimmel (2003), η αποκάλυψη της ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητας, έχει θετικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη της ψυχικής ευεξίας και στην υγεία αλλά και στην αλλαγή αρνητικών αντιλήψεων γύρω από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.

Σημαντικοί άλλοι, στους οποίους συχνά το άτομα διστάζουν να αποκαλυφθούν λόγω φόβου απουσίας κατανόησης, είναι και τα μέλη της οικογένειας. Ο Brown (1989) ανέπτυξε 3 σενάρια που αφορούν την αποφυγή της ανάδυσης της γκέι ταυτότητας στο περιβάλλον της οικογένειας.

  • Διατήρηση της φυσικής και συναισθηματικής απόστασης από τους γονείς: Η επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειας φθίνει και το άτομο δημιουργεί το δικό του πύργο για να διαφυλάξει τα μυστικά της ταυτότητάς του.
  • «Ξέρω ότι Ξέρεις»: Οι γονείς έχουν αντιληφθεί το μυστικό της γκέι ταυτότητας, αλλά αποφεύγουν να μιλήσουν για αυτό, διότι το αρνούνται. Συνεχίζουν να αλληλεπιδρούν με το άτομο, αντιμετωπίζοντας το ως ετεροφυλόφιλο. Το ίδιο το άτομο αποδέχεται αυτή την κατάσταση για την αποφυγή των συγκρούσεων.
  • «Μην το πεις στο μπαμπά σου»: Η αποκάλυψη του «μυστικού» γίνεται μονάχα σε ένα μέλος της οικογένειας, είτε σε ένα γονέα, είτε στα αδέρφια, συνήθως σε αυτό που είναι περισσότερο υποστηρικτικό και ανοιχτό. Το μέλος της οικογένειας που γνωρίζει κρατάει το μυστικό φυλαγμένο και συμμαχεί γύρω από την κρυφή ταυτότητα, δημιουργώντας τοιουτοτρόπως ένα κρυφό υποσύστημα μέσα στο ευρύτερο της οικογένειας, το οποίο βασίζεται μονάχα στη γνώση της ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητας.

Τι γίνεται, όμως, όταν οι γονείς μαθαίνουν για την ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητα; Πιθανές αντιδράσεις είναι η ένταση, η ψευδο-αποδοχή και η ντροπή. Για να επέλθει πλήρης αποδοχή συνήθως η διαδικασία, παραπέμπει στα στάδια του θρήνου με βάσει τους ψυχολογικούς μηχανισμούς και τις δυναμικές.

Σοκ και άρνηση ενοχή αντίδραση είτε αρνητική ( έντονα επιθετική προς το άτομο, λογομαχίες και συγκρούσεις και προσπάθεια αλλαγής) είτε θετική (προσπάθεια αποδοχής και κατανόησης). Σύμφωνα με έρευνες, οι πρώτες αντιδράσεις είναι κυρίως αρνητικές και συναισθηματικές, καθώς οι γονείς είναι φορείς κοινωνικών στερεοτύπων και δεν είναι εύκολο να αποδέχονται απευθείας την ταυτότητας ενός παιδιού που μέχρι τώρα θεωρούσαν ως ετεροφυλόφιλο. Έπειτα επέρχονται θετικότερες αντιδράσεις. αποδοχή

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η διαδικασία επεξεργασίας του coming out ενός παιδιού από την οικογένεια δεν είναι ίδια για όλα τα συστήματα οικογένειας, καθώς αυτά συνοδεύονται από διαφορετικές αξίες, κοινωνικές, πολιτισμικές που επιδρούν στον τρόπο επεξεργασίας. Σύμφωνα με τον Bernstein (1990), αρκετοί γονείς φοβούνται τον κοινωνικό τους στιγματισμό, καθώς θα θεωρηθούν κακοί ως προς την ανατροφή του. Συχνά κατηγορούν είτε τον εαυτό τους είτε το/τη σύζυγο για την πορεία που πήρε το παιδί, διότι ψυχολογικοποιούν την κατάσταση και θεωρούν ότι έκαναν κάποιο σφάλμα και δημιούργησαν ψυχολογικό τραύμα στο παιδί. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα του coming out, υπάρχει έντονη ανησυχία για τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες αλλά και τις αρνητικές εμπειρίες που θα βιώσει το παιδί λόγω πιθανού bullying, ενώ θεωρούν ότι αν συνομιλήσουν με το παιδί πάνω στο ζήτημα της ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητας με ερωτήσεις και ανησυχίες, εκείνο θα απομακρυνθεί από κοντά τους.

Το coming out είναι μια διαδικασία περίπλοκη και επιδρά όχι μόνο στο ίδιο το άτομο αλλά και στο οικογενειακό σύστημα. Είναι σημαντικό για κάθε άτομο να είναι ο εαυτός του μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας και να αποφεύγει τη μάσκα του ετεροφυλόφιλου, του «κανονικού» όπως ορίζεται από τον καθένα. Είναι το ίδιο σημαντικό για την οικογένεια, εφόσον μάθει για την ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητα, να πορευτεί μέσα από τους μηχανισμούς θρήνου και να καταλήξει στην αποδοχή, δίνοντας χρόνο στο παιδί και στην ίδια. Η προστασία ενός συστήματος δε σημαίνει απαραίτητα και την μη ανάπτυξη του ή την αποφυγή των νέων δεδομένων. Είναι καλό τα νέα δεδομένα να αγκαλιάζονται και να φέρουν αλλαγή στην οικογένεια, διατηρώντας τον πυλώνα της σταθερό. Το ΛΟΑΤΚΙ άτομο δεν είναι διαφορετικό, είναι το ίδιο παιδί που ανέθρεψαν, δεν είναι κάποιος άλλος, απλώς έχει ένα καινούριο στοιχείο μέσα του που ήθελε να μοιραστεί.

Ενημερωθείτε για το ΝΕΟ Ε – Learning Σεμινάριο από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Ψυχοθεραπείας Psychopedia με θέμα: Συμβουλευτική ΛΟΑΤΚΙ+ Θεραπευόμενων.

Διάρκεια βίντεο εισήγησης: 3 ώρες

Τρόπος Παρακολούθησης από το σπίτι: Αποστολή του βιντεοσκοπημένου υλικού της εισήγησης στο email σας, με επιπλέον ηλεκτρονικό υλικό σημειώσεων σε μορφή pdf. (Έχετε τη δυνατότητα εφόσον προκύψουν απορίες – ερωτήσεις από την παρακολούθηση της εισήγησης να μας τις στείλετε στο info@psychopedia.gr, ώστε να απαντηθούν από την εισηγήτρια).

Δίδεται Βεβαίωση Παρακολούθησης και Εκπαιδευτικό υλικό.

Το βίντεο της εισήγησης οι συμμετέχοντες το παρακολουθούν στο δικό τους χρόνο.

Απευθύνεται σε: Ειδικούς Ψυχικής υγείας, Κοινωνικούς Λειτουργούς, Ιατρούς, Νοσηλευτές, Φοιτητές ψυχολογίας και το άμεσα ενδιαφερόμενο κοινό.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://www.seminars-psychopedia.gr/seminaria/e-seminaria/psychopathologia/e-learning-seminario-symvoyleytiki-loatki-therapeyomenon-2/

 

Πηγή:  Molnar, I.E. (2018).  A Case Study on Coming Out: Theoretical and Practical Implications for Psychological Counseling. Journal of Experiential Psychotherapy,21, no 3 (83), 51-59.

Plate with apple and measuring tape, weight loss

Διατροφικές διαταραχές: Όταν το φαγητό γίνεται δύσκολη υπόθεση

Πότε το φαγητό από μια φυσική και απλή καθημερινή ανάγκη μπορεί να γίνει μια δύσκολη υπόθεση, μια σύνθετη διαδικασία;

Πότε το φαγητό μπορεί να γίνει από απόλαυση ένα επίπονο πρόβλημα;

Έχοντας υπ΄όψιν σου τα παραπάνω ερωτήματα ας δούμε κάποια από τα βασικά σημεία που, κατά τη γνώμη μου, ίσως χρειάζεται όλοι να γνωρίζουμε για τις διατροφικές διαταραχές στις μέρες μας.

Τι είναι;

Οι διαταραχές διατροφής γενικά είναι μια ομάδα ψυχοσωματικών διαταραχών που έχουν να κάνουν με τη διατροφή ή/και το σωματικό βάρος. Οι άνθρωποι που βιώνουν κάποιας μορφής διατροφική διαταραχή συνήθως εστιάζουν, όσο σχεδόν σε τίποτα άλλο, στη διατροφή τους, στις διατροφικές τους συνήθειες ή στο σωματικό τους βάρος.

Οι κυριότεροι τύποι διατροφικών διαταραχών είναι:

Η ανορεξία

Η βουλιμία

Και μια σχετικά νέα μορφή διατροφικής διαταραχής

Η ορθορεξία

Ανορεξία

Η ανορεξία έχει να κάνει με την εμμονή γύρω από το φαγητό ιδιαίτερα σε σχέση με το σωματικό βάρος. Υπάρχει εμμονή καθώς και υπερβολική ανησυχία και σκέψεις π.χ. για το ‘πόσο φαγητό καταναλώνω’, ‘πόση σωματική άσκηση κάνω’, ‘πόσες φορές ανεβαίνω στη ζυγαριά για να μετρήσω το σωματικό μου βάρος’.

Βουλιμία

Όταν κανείς υποφέρει από βουλιμία βιώνει πολλά επεισόδια υπερβολικής κατανάλωσης φαγητού μέσα σε λίγη ώρα που στη συνέχεια προσπαθεί να τα αποβάλλει π.χ. με το να προκαλέσει εμετό ή με το να κάνει υπερβολική σωματική άσκηση.

Ορθορεξία

Η ορθορεξία είναι μια σχετικά νέα τάση στην ομάδα των διατροφικών διαταραχών. Εδώ υπάρχει υπερβολική ενασχόληση με το είδος ή την ποιότητα της τροφής που κανείς καταναλώνει. ‘Τι θα φάω’, ‘πώς θα το φάω’, ‘πότε θα το φάω’, ‘είναι υγιεινό’, ‘είναι βιολογικό’, ‘πόσα συντηρητικά έχει’ κτλ.

Είναι συνήθως κυρίαρχες ερωτήσεις και σκέψεις. Αυτό μπορεί να συμβαίνει σε βαθμό τέτοιο, ώστε τόσο το ίδιο το φαγητό όσο και οι συνθήκες μέσα στις οποίες τρως να καταλήγουν να γίνονται μια δύσκολη, περίπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία.

Η ορθορεξία εκτός από συνέπειες στη σωματική και ψυχική υγεία μπορεί συχνά να έχει οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες (π.χ. ‘πρέπει να αγοράζω μόνο βιολογικές τροφές’, ‘θέλω να τρώω μόνο υγιεινά, για αυτό αποφεύγω να βγαίνω για φαγητό με οικογένεια και φίλους’) επηρεάζοντας έτσι την ποιότητα ζωής σου και τις σχέσεις σου σε πολλά επίπεδα.

Τι φταίει;

Δεν είναι επακριβώς γνωστές οι αιτίες των διατροφικών διαταραχών, όμως, φαίνονται να είναι μια κατάσταση πολυπαραγοντική. Για παράδειγμα, μπορεί να παίζει ρόλο η κληρονομικότητα, μπορεί να υπάρχει παρελθόν κακοποίησης, να έχεις τάση για δογματικούς τρόπους σκέψης, να έχεις εκτεθεί πολύ σε υπερσεξουαλικές εικόνες και glamour πρότυπα, προϊόντα δηλαδή κυρίως του δυτικού αλλά και του ανατολικού τρόπου ζωής για το τι είναι το καλύτερο, το πιο ελκυστικό, το πιο υγιεινό ή το πιο σωστό.

Όμως, κανένας από αυτούς τους παράγοντες από μόνος του δεν φαίνεται ότι μπορεί να προκαλέσει διατροφικές διαταραχές, αλλά μάλλον ένας συνδυασμός τους.

Ωστόσο, το ότι δεν είναι γνωστές οι ακριβείς αιτίες δεν σημαίνει ότι αυτές οι διαταραχές δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά με την κατάλληλη επαγγελματική βοήθεια, ιδιαίτερα όταν αυτή τη ζητήσεις όσο πιο νωρίς γίνεται.

Eνημερωθείτε για το ΝΕΟ E – Learning Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Ψυχοθεραπείας Psychopedia με θέμα: Διατροφικές διαταραχές σε Παιδιά & Ενήλικες – Σύγχρονες Θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Διάρκεια βίντεο εισήγησης: 13 ώρες (Περιλαμβάνει 6 βίντεο εισηγήσεων).

Τρόπος Παρακολούθησης από το σπίτι: Αποστολή του βιντεοσκοπημένου υλικού των εισηγήσεων στο email σας, με επιπλέον ηλεκτρονικό υλικό σημειώσεων σε μορφή pdf. (Έχετε τη δυνατότητα εφόσον προκύψουν απορίες – ερωτήσεις από την παρακολούθηση της εισήγησης να μας τις στείλετε στο info@psychopedia.gr, ώστε να απαντηθούν από την εισηγήτρια).

Δίδεται Βεβαίωση Παρακολούθησης και Εκπαιδευτικό υλικό.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://www.seminars-psychopedia.gr/seminaria/e-seminaria/psychopathologia/e-learning-programma-diatrofikes-diataraches-se-paidia-amp-enilikes-sygchrones-therapeytikes-paremvaseis/

 

Ποια είναι η αντιμετώπιση;

Αν υποφέρεις από βουλιμία, ανορεξία ή άλλη διατροφική διαταραχή και θέλεις να γίνεις καλύτερα, μίλησε σε κάποιον που μπορεί να σε βοηθήσει. Αυτός μπορεί να είναι ο γονιός, ένας δάσκαλος, ένας φίλος, ένας γιατρός, ένας ψυχολόγος, ένας οργανισμός που ασχολείται με διαταραχές διατροφής.

Πολλές φορές οι άνθρωποι που βιώνουν κάποιας μορφής διατροφική διαταραχή μπορεί να αισθάνονται ότι έχουν τον έλεγχο αυτού που ζουν κι έτσι δεν χρειάζεται να μιλήσουν σε κανέναν ή να ζητήσουν βοήθεια. Ή μπορεί να αισθάνονται ντροπή για την εμπειρία τους κι έτσι να αναβάλλουν συνεχώς να μοιραστούν το πρόβλημά τους με κάποιον.

Όμως, δεν ωφελεί να αφήνουν αυτό να τους εμποδίζει τόσο πολύ, καθώς όσο πιο νωρίς ζητήσουν βοήθεια τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι και η αντιμετώπιση της κατάστασης που ζουν.

Τι χρειάζεται να προσέχω;

Παρακάτω αναφέρω μερικά σημεία – ‘κλειδιά’ που αξίζει να προσέξεις, καθώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην πιο έγκαιρη αντιμετώπιση μιας διατροφικής διαταραχής σε κοντινά σου πρόσωπα, εφήβους και μεγαλύτερους. Παρόλο που μπορεί να μην αποτρέψεις την εξέλιξή της, θα μπορούσες ίσως με κατανόηση να ενθαρρύνεις την έγκυρη πληροφόρηση και την αναζήτηση βοήθειας.

(είναι ενδεικτικά και δεν ισχύουν πάντα):

Πώς γίνεται η προετοιμασία του φαγητού;
Προσπαθούν να τρώνε μόνοι τους;
Φοράνε συχνά ρούχα πολύ μεγαλύτερου μεγέθους από αυτό που τους ταιριάζει (συνήθως για τους έφηβους)
Κάνουν συχνά υπερβολική έως και εξοντωτική σωματική άσκηση;
Κοιτάζονται πολύ συχνά στον καθρέφτη;
Έχουν σταματήσει να τρώνε φαγητά που απολάμβαναν στο παρελθόν, προκειμένου να τρώνε σωστά;
Αισθάνονται ενοχές ή ότι χάνουν τον έλεγχο όταν δεν τρώνε υγιεινά;
Έχουν αρχίσει να κρίνουν τον εαυτό τους πιο αυστηρά;
Φαίνεται να είναι ευάλωτοι σε ακραίες ή δογματικές αντιλήψεις για τη διατροφή, την εμφάνιση ή το βάρος;

 

Πηγή: https://www.iatronet.gr/ygeia/psyxiki-ygeia/article/13916/diatrofikes-diataraxes-otan-to-fagito-se-trwei.html

Εμμονές: Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ή Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή Προσωπικότητας;

Της Λήδας Παλάκα, Ψυχολόγου-Ειδίκευση στη Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Ψυχοθεραπεία ενηλίκων και στην Κλινική Ψυχολογία, Msc

Συχνά στην καθημερινότητά μας χρησιμοποιούμε τον όρο εμμονή, εννοώντας ότι έχουμε «κόλλημα» με κάτι. Αρχικά είναι σημαντικό να δώσουμε τον ορισμό της εμμονής.

Οι εμμονές, ή αλλιώς ιδεοληψίες, είναι επαναλαμβανόμενες, επίμονες και ανεπιθύμητες σκέψεις, εικόνες, λέξεις ή παρορμήσεις που προκαλούν δυσφορία, ανησυχία και άγχος. Είναι ασύμβατες με τις αξίες του ατόμου και βιώνονται ως παρείσακτες και απρόσκλητες. Το άτομο, για να διαχειριστεί το άγχος και για να καταστείλει ή να εξουδετερώσει τις σκέψεις που προκαλούν δυσφορία εμπλέκεται σε καταναγκαστικές συμπεριφορές. Οι καταναγκασμοί είναι επαναληπτικές συμπεριφορές (π.χ. πλύσιμο χεριών, τακτοποίηση, έλεγχος) ή νοερές πράξεις (π.χ. προσευχές, μετρήσεις, σιωπηρές επαναλήψεις λέξεων) τις οποίες το άτομο αισθάνεται αναγκασμένο να εκτελέσει σε απάντηση μιας ιδεοληψίας ή σύμφωνα με κανόνες οι οποίες πρέπει να εφαρμοστούν. Στόχος των καταναγκασμών είναι η αγχόλυση και η αποτροπή κάποιου καταστροφικού συμβάντος.

Για παράδειγμα, ένα άτομο με ψυχαναγκασμό αμφιβολίας αναρωτιέται «μήπως ξέχασα το μάτι της κουζίνας ανοιχτό και πάρει φωτιά το σπίτι;». Για να αντιμετωπίσει το άγχος της αμφιβολίας αυτής ελέγχει 3 φορές το μάτι της κουζίνας και επαναλαμβάνει νοερά τον αριθμό 3. Αυτή η συμπεριφορά ανακουφίζει το άγχος, όμως η αμφιβολία εμφανίζεται ξανά, και το άτομο επαναλαμβάνει τον έλεγχο και το μέτρημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου, ο οποίος είναι αρκετά χρονοβόρος και προκαλεί δυσκολίες στην καθημερινή ζωή του ατόμου, π.χ. αργεί τελικά να φύγει από το σπίτι και πηγαίνει καθυστερημένο στη δουλειά του. Αυτή η περίπτωση συνιστά ένα παράδειγμα της Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής.

Όμως, εμμονές μπορεί να εμφανιστούν και στο πλαίσιο της Ψυχαναγκαστικής Καταναγκαστικής Διαταραχής Προσωπικότητας (ΨΚΔΠ). Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να διευκρινιστεί ότι με τον όρο εμμονές δεν εννοούμε την ιδεοληψία ή τον καταναγκασμό, αλλά προσωπικά χαρακτηριστικά τα οποία θα μπορούσαν να είναι προσαρμοστικά, αλλά λόγω της υπερβολής τους οδηγούν σε δυσλειτουργία στην καθημερινότητα. Το βασικό χαρακτηριστικό στην ΨΚΔΠ είναι η έντονη  ενασχόληση του ατόμου με την τάξη, την τελειοθηρία, τον έλεγχο και τον προγραμματισμό. Συχνά το άτομο ασχολείται με λίστες, κανόνες, λεπτομέρειες, είναι υπερβολικά ευσυνείδητο και άκαμπτο στις αξίες του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να υπολογίσει τον χρόνο του και να αφήνει τις υποχρεώσεις του μέχρι την τελευταία στιγμή (αναβλητικότητα), να μην μπορεί να ολοκληρώσει κάποια εργασία λόγω τελειοθηρίας, να μην είναι ευέλικτο, να μην έχει χρόνο να διασκεδάσει και να μην είναι αυθόρμητο στην έκφραση των συναισθημάτων του.

Η Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή Προσωπικότητας δεν καθιστά το άτομο πιο ευάλωτο για την ανάπτυξη Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής αλλά έχει φανεί ότι υπάρχουν κοινές πεποιθήσεις που αφορούν τον έλεγχο και την υπευθυνότητα. Η μία διαταραχή λοιπόν δεν συνεπάγεται την άλλη, αλλά μπορεί να συνυπάρξουν.

Θεραπεία

Η Γνωσιακή Συμπεριφοριστική Θεραπεία έχει φανεί ότι είναι η θεραπεία εκλογής για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, και είναι επίσης αποτελεσματική και για την Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή Προσωπικότητας.

Ενημερωθείτε για το ΝΕΟ E – Learning Σεμινάριο από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Ψυχοθεραπείας Psychopedia με θέμα: Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (O.C.D) & Θεραπευτικές Παρεμβάσεις.

Hμερομηνία διεξαγωγής: Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021. Ώρα διεξαγωγής: 17.00-20.00.

*Επιπλεόν δυνατότητα Οnline παρακολούθησης μέσω Skype

*Επιπλεόν δυνατότητα Ασύγχρονης παρακολούθησης (αποστολή βίντεο της εισήγησης, οι συμμετέχοντες το παρακολουθούν στο δικό τους χρόνο).

Tόπος διεξαγωγής: Χώρος Psychopedia Λεωφόρος Αλεξάνδρας 209 Αμπελόκηποι – Αθήνα, δίπλα στο μετρό Αμπελοκήπων.

Aπευθύνεται σε: Σε Ψυχολόγους, Ειδικούς Ψυχικής Υγείας, Φοιτητές ψυχολογίας, Ειδικούς θεραπευτές, Νοσηλευτές και το άμεσα ενδιαφερόμενο κοινό.

Δίδεται Βεβαίωση παρακολούθησης και εκπαιδευτικό υλικό.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://www.seminars-psychopedia.gr/seminaria/seminaria-dia-zosis/psychopathologia-seminaria/ekpaideytiko-seminario-ideopsychanagkastiki-diatarachi-o-c-d-amp-therapeytikes-paremvaseis/

Η αποτελεσματική παρέμβαση της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας στην Κατάθλιψη

Οι ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις βοηθούν κυρίως στην μείωση των “ψυχολογικών συμπτωμάτων” της κατάθλιψης, όπως: χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη ελπίδας, αίσθημα ανημπόριας, συναισθήματα ενοχής, σκέψεις για αυτοκτονία. Η βελτίωση αυτή οδηγεί με την σειρά της στην ανακούφιση “σωματικών συμπτωμάτων”.

Η συμπεριφοριστική και η γνωσιακή – συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία συγκαταλέγονται στις περισσότερο διαδεδομένες ψυχοθεραπείες για την κατάθλιψη, και η αποτελεσματικότητα τους βασίζεται σε κλινικά ερευνητικά δεδομένα.

Η συμπεριφοριστική θεραπεία χρησιμοποιεί τεχνικές που αποσκοπούν στην αύξηση δραστηριοτήτων μέσω των οποίων ο ασθενής αντλεί ευχαρίστηση και ικανοποίηση, βοηθά το άτομο να αναπτύξει δεξιότητες και ικανότητες για να μπορεί να αντιμετωπίζει πιο αποτελεσματικά δύσκολα γεγονότα ζωής καθώς και να ανακτήσει τις κοινωνικές του δεξιότητες όταν αυτές έχουν εκλείψει.

Η γνωσιακή – συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία συμπεριλαμβάνει την εκμάθηση νέων τρόπων συμπεριφοράς, αλλά κυρίως εστιάζει στο να αλλάξει τον λανθασμένο τρόπο σκέψης που επικρατεί στην κατάθλιψη, και να βοηθήσει το άτομο να αξιολογεί πιο αντικειμενικά την πραγματικότητα.

Πιο συγκεκριμένα, έρευνες έχουν δείξει ότι η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης, σε τέτοιο βαθμό ώστε η αποτελεσματικότητά της να συγκρίνεται με αυτή των φαρμάκων. Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία της κατάθλιψης βασίζεται στην κλινική παρατήρηση ότι η καταθλιπτική διάθεση συσχετίζεται με έναν αρνητικό τρόπο σκέψης. Πολλές φορές εξαιτίας κάποιων σημαντικών γεγονότων μπορεί να ενεργοποιηθούν βαθύτερα αρνητικά σχήματα, που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση και καθιστούν το άτομο επιρρεπές στην κατάθλιψη. Η ενεργοποίηση των σχημάτων αυτών προκαλεί μία σειρά αυτόματων αρνητικών σκέψεων οι οποίες εντείνουν την καταθλιπτική διάθεση, η οποία με την σειρά της ανατροφοδοτεί αυτόν τον τρόπο σκέψης. Για παράδειγμα, άτομα με κατάθλιψη συχνά κάνουν σκέψεις όπως “είμαι αποτυχημένος”, “δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά”, “ποτέ δεν θα πραγματοποιήσω τους στόχους μου”, “κανένας δε νοιάζεται για μένα”, “θα είμαι πάντα μόνος”. Αυτές οι σκέψεις μπορεί να είναι ιδιαίτερα ισχυρές και κυρίαρχες στο μυαλό του ατόμου, αλλά συνήθως δεν έχουν ρεαλιστική βάση. Στην γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία το άτομο με κατάθλιψη και ο θεραπευτής συνεργάζονται για να προσδιορίσουν ποιοι τρόποι σκέψης και σχήματα του ατόμου είναι δυσλειτουργικά και πώς να αντικατασταθούν με άλλα πιο λειτουργικά ώστε να αποκτήσει μια καλύτερη θεώρηση της ζωής του, να βελτιωθεί η διάθεσή του και να γίνει περισσότερο λειτουργικό.

Αυτό αποτελεί μία ενεργητική επίλυση προβλημάτων. Η εξάσκηση σε νέες ικανότητες και τεχνικές, μεταξύ των θεραπευτικών συνεδριών (εργασίες για το σπίτι), είναι κεντρικό μέρος της θεραπείας. Ένας βασικός στόχος της γνωσιακής-συμπεριφοριστικής θεραπείας είναι να εφοδιάσει το άτομο που έχει κατάθλιψη με εργαλεία, που θα μπορεί να χρησιμοποιήσει για την αντιμετώπιση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων και για την αποφυγή νέων επεισοδίων. Το άτομο δηλαδή προετοιμάζεται ώστε να λειτουργεί, χωρίς τη βοήθεια του θεραπευτή, για την αντιμετώπιση αντίξοων μελλοντικών συνθηκών ή υποτροπών.

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία εστιάζει στα πρακτικά αποτελέσματα. Το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς έφτασε κανείς στο πρόβλημα, αλλά με ποιόν τρόπο θα βοηθηθεί πρακτικά και άμεσα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη, έχουν ωφεληθεί ιδιαίτερα από την συμμετοχή τους στις παραπάνω ψυχοθεραπείες.

Eνημερωθείτε για το ΝΕΟ Ε – Learning Πρόγραμμα από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Ψυχοθεραπείας Psychopedia με θέμα: Η Εφαρμογή της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας στην Κατάθλιψη. Απευθύνεται σε: Ειδικούς Ψυχικής υγείας, φοιτητές Ψυχολογίας.

Διάρκεια βίντεο εισήγησης: 9 ώρες και 30 λεπτά (Περιλαμβάνει 4 βίντεο εισηγήσεων).

Τρόπος Παρακολούθησης από το σπίτι: Αποστολή του βιντεοσκοπημένου υλικού των εισηγήσεων στο email σας, με επιπλέον ηλεκτρονικό υλικό σημειώσεων σε μορφή pdf. (Έχετε τη δυνατότητα εφόσον προκύψουν απορίες – ερωτήσεις από την παρακολούθηση της εισήγησης να μας τις στείλετε στο info@psychopedia.gr, ώστε να απαντηθούν από την εισηγήτρια).

Δίδεται Βεβαίωση Παρακολούθησης και Εκπαιδευτικό υλικό.

Τα βίντεο των εισηγήσεων οι συμμετέχοντες τα παρακολουθούν στο δικό τους χρόνο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://www.seminars-psychopedia.gr/seminaria/e-seminaria/psychopathologia/e-learning-ekpaideysi-i-efarmogi-tis-gnosiakis-symperiforikis-therapeias-stin-katathlipsi/